สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จฯ ไปเยี่ยมราษฎรในพื้นที่
ภาคเหนือเป็นประจำทุกปี ทรงพบปัญหาความยากจนของราษฎรในพื้นที่ด้วย
พระองค์เอง โดยเฉพาะในพื้นที่ทุรกันดารห่างไกล ราษฎรอาศัยอยู่บนพื้นที่สูง
ส่วนใหญ่มีความยากจน ความขาดแคลน ทั้งอาหาร เครื่องนุ่งห่ม ขาดปัจจัยใน
การดำรงชีพ ขาดโอกาสทางการศึกษาและขาดความรู้ในการประกอบอาชีพ เป็น
สาเหตุที่ก่อให้เกิดการบุกรุกทำลายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เกิดปัญหา
ความเสื่อมโทรมของป่าไม้ ต้นน้ำลำธาร ทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญของชาติถูก
ทำลายทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน

       โครงการฟาร์มตัวอย่างทั้ง 3 แห่งเริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ปลายปี 2540
 และต้นปี 2541 เน้นการเลี้ยงสัตว์ชนิดต่าง ๆ ที่เหมาะสมกับสภาพพื้นที่ เช่น
การเลี้ยงแกะ และนำขนแกะไปสอนให้ราษฎรใช้ทอผ้า เลี้ยงสัตว์ปีกเพื่อเป็น
แหล่งอาหารโปรตีน เช่น ไก่ไข่ ไก่พันธุ์เนื้อ ไก่ดำ เป็ดเทศ เป็ดไข่ นกกระทา
 เลี้ยงกระต่าย หมูป่า และเลี้ยงปลา นอกจากนี้ยังมีการดำเนินงานด้านอื่น ๆ เช่น
ปลูกข้าวพันธุ์ดี ปลูกพืชผัก เพาะเห็ด ปลูกไม้ใช้สอย และฝึกอบรมเกษตรกรด้าน
งานศิลปาชีพ เช่น การทอผ้า เป็นต้น   ราษฎรในพื้นที่ได้รับความรู้ด้านการ
เกษตร   ทั้งปศุสัตว์   เกษตรกรรม   ประมง   ป่าไม้  โดยใช้แรงงานในท้องถิ่น
 และใช้ทรัพยากรในพื้นที่ให้เป็นประโยชน์มากที่สุด ผลผลิตส่วนหนึ่งสนับสนุน
ให้โรงเรียนในพื้นที่เพื่อโครงการอาหารกลางวันสำหรับนักเรียน และส่วนที่
เหลือจำหน่ายให้ราษฎรในพื้นที่เป็นแหล่งอาหารโปรตีนบริโภคในครัวเรือน
นำเงินรายได้ตั้งเป็นกองทุนดำเนินการต่อเนื่อง

อีกกิจกรรมหนึ่งเพื่อความหลากหลาย
ของโครงการฟาร์มตัวอย่างบ้านขุนแตะ
 "กิจกรรมการเลี้ยงกระต่ายเพื่อสาธิตแก่
การเกษตร"

สภาพโรงเรือนเลี้ยงไก่ไข่ในโครงการ
ฟาร์มตัวอย่างร่มฟ้าทอง

กิจกรรมส่งเสริมการเลี้ยงนกกระทาใน
โครงการฟาร์มตัวอย่างบ้านขุนแตะ

       นับตั้งแต่เริ่มดำเนินการ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จ
ฯ ไปตรวจเยี่ยมโครงการฟาร์มตัวอย่างทั้ง  3  แห่ง   เป็นจำนวนหลายครั้ง  
ทรงพอพระทัยในการดำเนินงานและมีพระราชดำริเพิ่มเติมให้พัฒนาการ
ดำเนินงานอย่างยั่งยืนเป็นศูนย์สาธิตที่เป็นตัวอย่างแก่ราษฎร สามารถนำไปใช้
ในการพัฒนาพื้นที่อื่น ๆ เป็นแหล่งศึกษาทดสอบและประยุกต์เทคโนโลยีการ
เลี้ยงสัตว์ให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมบนพื้นที่สูง เนื่องจากในปัจจุบัน
ราษฎรในพื้นที่โครงการได้รับการพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ให้ดีขึ้น มีแหล่ง
อาหารในพื้นที่จากการทำการเกษตร ปลูกพืช เลี้ยงสัตว์ มีความรู้ในการประกอบ
อาชีพเป็นหลักแหล่ง เพียงพอต่อการดำรงชีวิต ไม่อพยพทิ้งถิ่นฐานไปประกอบ
อาชีพอื่น  ร่วมมือกันลดการล่าสัตว์ป่า การบุกรุกแผ้วถางป่าไม้ ช่วยอนุรักษ์
สภาพป่าไม้ให้คงความอุดมสมบูรณ์ และมีจิตสำนึกในการหวงแหนทรัพยากร
ของชาติ ร่วมมือดูแลรักษาให้คงอยู่เพื่อลูกหลานของเขาเหล่านั้นตลอดไป

เรียบเรียงโดย เรืองสุรีย์  วงศ์ทองสาลี
กรมปศุสัตว์